این نوشته مال 28 دی ماه پارساله. اندازه‌ی چنتا چیز توش عوض شده و یک چیزهایی دیگه وجود ندارن اما هنوز حس کلی من همونه. نوشته رو تغییر نمیدم چون همیشه به نظرم احساس مهم‌تره.

من آدم کم حرفی هستم. وقتی میگم کم حرف یعنی خیلی کم حرف. باید حرف خیلی مهم یا لازمی باشه که براش لب باز کنم. حالا در این اثنا یه چیزی فهمیدم. این روزها که سرم با کار و باشگاه خیلی شلوغ شده، انگار بهانه به دست خودم دادم که کمتر هم حرف بزنم. اگر قبلاً به اندازه یک قاشق چایی حرف می‌زدم الان دیگه شده قطره چکونی. و این خوب نیست. به خودم میام و می‌بینم چقدر توی سرم صدا هست که دارن با هم پخش می‌شن و چقدر دلمشغولی‌هایی دارم که شاید صرفاً گفتنشون به یکی مثل «ی» شبیه نه آب روی آتیش ولی لااقل سنگچین کردن و مشخص کردن محدوده آتیش باشه که انقدر توی همه‌ی زندگیم زبونه نکشه.

Advertisements

بی؟هودگی

باید یک فعالیت جدید برای خودم پیدا کنم. یک چیزی که این چرخه بیهودگی رو بشکنه. رانندگی رو یاد گرفتم، ماشین رو خریدم، رانندگی رو مسلط شدم، حالا ازش تفریح و لذت جدید دارم اما کافی نیست.
کار خیلی خسته‌ام می‌کنه و فکر می‌کنم شاید نباید اینطوری نباشه. مشکل اینه که نمی‌دونم باید باشه یا نه؟ حقوق خوبی نداره اما یه جور عمیق و استرس‌زایی درگیرم می‌کنه. حالا بماند که چقدر هم راه دوریه.
تنبلیم درمان نمیشه. بی پولی هم بهش اضافه شده. هر ماه رو به سختی به آخر می‌رسونم. فکر می‌کنم شاید باید کارم رو عوض کنم. بعد فکر می‌کنم خب به جای این حجم عظیمی که از مغزم اشغال کرده چی بذارم؟

بعداً نوشت: دو ماه بیشتر از نوشتن این یادداشت گذشته. کارم سخت‌تر شده، بی پولیم کمتر شده و فعالیت جدیدی برای خودم پیدا کردم که همون باشگاه رفتنه. چرخه‌ی بیهودگی شکسته. هیچکس از چیزی که داره راضی نیست، حالا نیاز به استراحت و خلاصی دارم.

بی؟هودگی

Metier

سامی بیگی یک مصاحبه با رادیو جوان کرده است. در یک بخشی حرف خوبی می‌زند که البته مجری لوث‌اش می‌کند. می‌گوید (نقل به مضمون) موسیقی برام «خودم» بود، لازم نبود کار خاصی بکنم،‌ ادای خاصی در بیارم، تلاش خاصی بکنم.
داشتن شغلی که تویش خودت باشی خیلی مهم و آرامش بخش است. سختی‌ها را آسان می‌کند بدون اینکه لازم باشد تلاش خاصی بکنی. اگر من قرار بود شغلی را انتخاب کنم که تویش کاملاً «خودم» باشم، باید نجار می‌شدم، یا صحاف.

carpentry

Metier