Call my name and save me*

بهار برای اغلب آدم‌ها اسم دیگر عاشقیست، برای من «باران» است و «برف». حتی شده با 3 ساعت توی ترافیک ماندن که چسبیده باشد به ولنتاین و رسیدن به خانه‌ی تنهایی‌ام.

*عنوان بخشی از ترانه Bring me to life از Evanescence

Call my name and save me*

شایدم توقع زیادیه

یک بخشی در وجود من هست که بعد از همه‌ی مستقل بودن‌ها، دیوار و حصار و سنگر داشتن‌ها، خرید کردن‌های تکی، شماره پیگیری زدن پشت قبض‌های خانه، دو ساعت توی راه ماندن‌های بعد از شرکت تا خانه، سرفراز بیرون آمدن از زندگی و تحسین برانگیز بودن برای دیگران، هنوز هم می‌خواد که هر روز دوست داشته بشه و بعضی روزها تکیه کنه. بعد از تموم کردن همه‌ی مسئولیت‌های روزانه‌اش بشنوه که مردی دوستش داره و بغل گرفته بشه. چند روزی در هفته نگران بعضی کارها نباشه و مرد بلد باشه بدون اینکه نقشه‌ی راه رو از خودش بگیره، خوشحالش کنه.

شایدم توقع زیادیه

رستگاری دور است

متوجه حقیقتی در مورد سلایق خودم شدم. مردهای آروم و بدون قیل و قال و مهربون، یه طرز غیر ارادی قلب من رو تسخیر می‌کنن. اما مردهای پر شر و شور هستند که وسوسه‌ام می‌کنن (هرچند سطحی) باهاشون باشم.
هوم. حالا که نوشتمش معلوم شد اونقدرام چیز غریب و متفاوتی نیست. عین همون داستان‌های کلاسیک آبکی جین آستینی و فهمیه رحیمی طور.

رستگاری دور است

مامان

مامان یک کتاب مقدسه که بر من نازل شده. هرگز نشده چیزی بگه و با عمل کردن بهش ضرر کنم و بارها شد که چیزی بگه و با عمل نکردن بهش ضرر کنم.

هیچ راه بازپرداختی برای عشقی که نثار من می‌کنه پیدا نمی‌کنم. فقط می تونم دائماً بهش یادآوری کنم که چقدر عاشقش هستم و چقدر برام ارزشمنده.

اینجا را نمی خواند. شاید بهتر.

مامان

Love is

می‌دانم که آدم‌ها دلشان می‌خواهد همه چیز را خودشان حداقل برای یک بار هم که شده امتحان کنند. اما مساله اینجاست که عشق فقط بوس و بغل نیست. عشق سالم و با دوام، مجموعه‌ای متشکل از اعتماد، سازش و از خود گذشتگی‌ است.

وقتی یکی از اضلاع این مثلث ایراد دارد، رابطه کار نمی‌کند. یکی از اضلاع که زیادی کوچیک یا بزرگ بشود، روی باقی اضلاع تاثیر نامطلوب می‌گذارد و یک جایی می‌رسد که می‌بینی مثلث گسسته شده و رابطه تمام.

سخت‌تر این است که هر دو شخص در رابطه باید این مثلث را قبول داشته باشند و از آن مراقبت کنند. کم و بیش در خانواده و فامیل سنتی و نسل‌های قبلی دیده‌ایم که فداکاری بیش از حد یک طرف به کجا منجر می‌شود. آیا زنی که همیشه فداکاری و سازش می‌کرد و پاسخی از همسرش نمی‌گرفت از لحاظ روانی سالم بود؟

من هرگز نمی‌توانم منکر لذت عشق بازی، تنانگی، رختخواب عالی، هدیه‌های فوق‌العاده و سفرهای به یاد ماندنی باشم. منتها مساله این است که همه‌ی چیزهای خوب می‌تواند در روزهای بدی که به خاطر به هم ریختگی آن مثلث ایجاد شده، نابود بشود یا اصلاً به چشم نیاید.

عاشقی از راه درست سخت است اما عاشق باشید

Love is

Love as a priority

جایی نوشته‌اند که «عشق بر همه چيز مقدم است. هميشه!» و من باهاش موافقم. تا اینجاش خوب است. مشکل از آنجایی شروع می‌شود که عشق نیست. یعنی آن‌چه که قرار بود بر همه‌چیز مقدم باشد و جاهایی پیشرانه باشد و جاهایی دوا، دیگر نیست. بعد فکر می‌کنی که اولویت اول را نداری، باقی چه مهم است؟

Love as a priority

M(T)ake a wish

شیدای خانم شین یک پست نوشته از اینکه تنها آرزوش عشقه و از دیدن آرزوهای مردم که می‌دونن از زندگیشون چی‌ می‌خوان احساس حماقت کرده و دلش می‌خواسته آرزوهای دیگه‌ای هم داشته باشه.

نگاه کردم به خودم و دیدم که چطور تنها آرزوم عشق دادن و عشق گرفتنه. که چطور همه مشکلات، دردها و کمبود‌هام وقتی که عشق می‌گیرم یکی یکی حل می‌شن. چطور عشق معجون، مرهم و سپریه برای ناملایمات زندگیم. چطور آرامش میاد و دست می‌ندازه دور کمرم و چون بلد نیستم باهاش والتز برقصم به قدم زدن‌های طولانی رضایت می‌ده. دوست دارم که خونه حیاط‌دار داشته باشم و ماشین کذا سوار بشم و مردم دنیا در صلح باشن اما عشق که داشته باشم درد نداشتن باقی چیزها چقدر قابل‌ تحمل‌تر می‌شه.

توی فیلم Last Vegas رابرت دنیرو یه جایی می‌گه من حاضرم یک بازومو بدم تا دوباره با زنم (عشق زندگیش که فوت کرده) باشم. فکر می‌کنم که من هم حاضرم برای عشق گرفتن چنین کاری کنم.

M(T)ake a wish