آن مرد رفت

https://portablesoul.wordpress.com/

امروز من یه دوست هفت ساله رو از دست دادم. وقتی باهاش آشنا شدم یه دختر بچه ی 15 ساله بودم و آخرای سال سوم راهنمائیم بود. اون خیلی از من بزرگتر بود، چه از لحاظ سن، چه از لحاظ های دیگه که می دونم خوشش نمیاد هی بشمرم، هرچند که اون اصلاً نمی دونه من یه وبلاگ دارم. بهش نگفتم که وقتی از دغدغه هام اینجا می نویسم نیاد و بخونه و  باری به دوشش اضافه بشه، آخه اون مردیه که شونه های پر از باری داره.

نمی دونم تاحالا یه دوست عزیز رو از دست دادین یا نه، احساس غریبی داره، هی آدم یخ می کنه، داغ می شه، عصبانی می شه، بغض می کنه و در نهایت همه ی اینا می خواد خفه شه.

دوستم مدتی بود که ازم دور بود، دیگه حتی بهم زنگ هم نمی تونست بزنه، فقط ارتباطمون از طریق اینترنت بود. تا اینکه امشب بهم یه ایمیل داد و گفت تصمیمش مبنی بر ترک دنیای مجازی قطعی شده و داره می ره، یعنی درواقع با پاک کردن اکانت هاش در اینترنت، رفته. اول دلم خواست بهش فحش بدم، شاید مثل وقتی بچه بودم بزنمش، شاید باهاش قهر کنم، اما همه ی اینا در صورتی بود که من می تونستم اون نامه رو ریپلای کنم، با پاک کردن اکانتش این امکان رو از من گرفت. بعد خودم رو آروم کردم، سعی کردم عاقل باشم، بهش فکر کردم، به زندگیش، به اندک راه هایی که برای این کار داره و به زندگی بعد از اینش، به اینکه چقدر بزرگ بود و هنوز هم هست. چقدر رنج و غم و درد توی وجودش خلاصه شده بود. تصور کردم چقدر آزار داده خودش رو تا تونسته این کار رو بکنه. حالا دیگه از هر تلاشی برای ارتباط باهاش (همونجوری که خودش خواسته) دست خواهم کشید، نمی خوام به زخم های روحش (حتی شاید از این به بعد جسمش) اضافه کنم

نوشتن این پست برای این بود که هیچوقت فراموشش نکنم و قدر دوستام رو بیشتر از این بدونم، یادم بیاد چه حال خرابی داشتم وقتی یه دوست خوب رو از دست دادم و یه پاراگراف باهاش حرف بزنم، هرچند احتمال خوندنش خیلی کمه، در واقع غیر ممکن به نظر میاد، اما اینم مال دل خودمه

دکتر، چیزی که هستم خیلیش به خاطر اینه که توی بلوغ عقلی و جسمیم حضور داشتی. از چیزی که هستم خدا و خانواده ام باید راضی باشن که حداقل در مورد خانواده ام به نظر راضی می رسن، بهت یه تشکر بدهکارم. چریک کوچولوت (همونجور که بهش لقب داده بودی) حتی اگر اسمت رو فراموش کنه، یادت رو از یاد ببره، بخشی از تو در وجودش هست که باهاش بزرگ می شه و زندگی می کنه. آقای دکتر عزیزم، همونجور که برام یه قلب شاد آرزو کردی، برات یه قلب آروم آرزو می کنم. مراقب چشم ها، دست ها و شونه هایی که ازشون متانت و بزرگی می باره باش

.

پ.ن 1: 20 اردیبهشت 1381 دکتر آمد …17 مهرماه 1388 دکتر رفت

پ.ن 2: بلو، یاد شما افتادم، تنها دوست مجازی من شما اینجایی، یهو دلم ریخت که نکنه شما هم بری. می دونم بی ربطه، ولی دل ربط و بی ربط نمی شناسه

پ.ن 3: خداحافظی گریه در یک غروبه … خداحافظی غم توی کوله باره …

پ.ن 4: نرمیدم، تو گسستی – اما هنوز مردی

پ.ن 5: تاحالا دوستی از جنس مخالف داشتین که از قضا از خودتونم بزرگتر باشه، اما مثل یه دوست همجنس باهاش راحت باشین. در صورتی که اون بارها امکان سواستفاده داره اما این کارو نمی کنه، انقدر که معرفت داره… انقدر که…

پ.ن 6: دلداری احتمالی نمی خوام، اگر خواستین چیزی بگین، غیر از این باشه لطفاً

Advertisements
آن مرد رفت

3 نظر برای “آن مرد رفت

  1. Ismaeel می‌گوید:

    منم با شما خداحافظی کردم! D: اما حوصله ام سر میره، مجبورم اینجا هم بیام! چرا همیشه من اول میشم!؟

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s